Ταινιοθήκη

Δεν επιτρέπεται να ξεκινήσω τη κριτική μου, χωρίς να πω πρώτα λίγα λόγια για το comic. Watchmen! Τι να πρωτοπεί κανείς γι' αυτό το αριστούργημα της 9ης Τέχνης και πώς να το περιγράψει; Αν μπορούσα να το παρομοιάσω με κάτι, θα ήταν όπως ένα κρεμμύδι. Έχει τόσα επίπεδα να κατανοήσεις, που χρειάζεται να το μελετήσεις πάνω από μία φορά. Είναι αναμφίβολα ένα Graphic Novel σταθμός στην ιστορία των comics. Μετά από την κυκλοφορία του στα μέσα της δεκαετίας του 80, ο κόσμος άρχισε να βλέπει τα comics με άλλο μάτι, ενώ πολλοί δημιουργοί βλέποντας την απήχηση που είχε στον κόσμο, ακολούθησαν το παράδειγμα του (Μέγα) Alan Moore, ξεκινώντας να γράφουν πλέον πιο "σοβαρές" ιστορίες και δίνοντας στους χαρακτήρες τους, πέραν από ένα σωρό υπερδυνάμεις, αρκετές ανθρώπινες αδυναμίες, φέρνοντάς τους έτσι πιο κοντά στον αναγνώστη. Είναι τόσα τα θέματα που σε προκαλεί να σκεφτείς (κοινωνικά, πολιτικά, φιλοσοφικά, ηθικά) και τόσο μεγάλο το βάθος και η ψυχολογική σκιαγράφηση των χαρακτήρων, που πραγματικά αισθάνεσαι δέος. Αυτό που χαρακτηρίζει το Watchmen όπως το κατανόησα εγώ, τη μία φορά που το διάβασα ήταν: α) το πόσο πραγματικός ήταν ο κόσμος και οι ήρωες που πράγματι νόμιζες ότι θα μπορούσαν να ήταν οι γείτονές σου. β) ο ψυχισμός των πρωταγωνιστών. γ) το καλό και το κακό τελικά, σαν υποκειμενική θεώρηση του κάθε ανθρώπου. Για πάμε στη ταινία τώρα. Αρχικά ένα μεγάλο μπράβο, που καταφέρανε και γυρίσανε τη ταινία, γιατί τη δεκαετία του 90 που προσπάθησαν για πρώτη φορά και δεν τα καταφέρανε, χαρακτηρίστηκε ως «ΜΗ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΗΣΙΜΟ». Είχα τη τύχη (ή ατυχία) να τη δω στο cinema και την ατυχία (ή τύχη) να μην έχω διαβάσει το comic (ξέρω, ξέρω ντροπή) και βγαίνοντας από την αίθουσα, είχα πολλά κενά όσον αφορά την ιστορία και πιασμένο εχμ κώλο, λόγω της διάρκειας (2 ώρες κ 40 λεπτά) που στο κάτω-κάτω ήταν λίγες, αν σκεφτεί κανείς ότι ήθελε τουλάχιστον άλλες δύο ώρες για να ανταποκριθεί ακριβώς στην ιστορία του comic. Παρ' όλα αυτά, είναι μια αξιοπρεπής μεταφορά και νομίζω πως τα βασικά ζητήματα τα άγγιξε, σε κάποιο βαθμό. Η αλήθεια είναι ότι δεν δένεσαι πολύ με τους χαρακτήρες, δεν καταλαβαίνεις καθαρά τις πράξεις του καθενός και στο τέλος μένεις με δύο ερωτήματα. Α) Τι ήθελε να πει ο ποιητής; Ποιος ο σκοπός ρε παιδί μου της ταινίας; Β) και η φράση "Who Watches The Watchmen?" που στο καλό κολλάει σε όλα αυτά; Εννοείται πως οι κλασικές γελοίες αμερικανιές δεν λείπουν, με το αποκορύφωμα της σκηνής στο διαστημόπλοιο, που κάνουν sex ο Nite Owl με την Silk Spectre, για κάμποσα τραβηγμένα λεπτά (που στο comic ανάθεμα αν ήταν δύο καρέ) και με μουσική υπόκρουση τα alilouia alilouiaaa! Τα συν της ταινίας είναι η εισαγωγή φυσικά, που με πολύ έξυπνο τρόπο γίνεται μια αναδρομή στα χρόνια που πέρασαν, μέχρι πρόσφατα και ταυτόχρονα περνάνε και οι τίτλοι του έργου. Εννοείται ότι θα λατρέψετε τον Rorschach, που είναι και ο βασικός χαρακτήρας. Τα πλούσια εφέ, ειδικά στον Άρη. Και μερικές σκηνές δράσεις, που δεν είναι άφθονες βέβαια και αν θες να τη δεις γι' αυτόν τον λόγο μόνο, καλύτερα να το ξανασκεφτείς (είναι πολλές και οι ώρες βρε παιδί μου). Τελειώνοντας να σημειώσω κάτι βασικό. Ο συγγραφέας του comic, Alan Moore είχε δηλώσει απ' την αρχή την αντίθεση του με τη μεταφορά της ιστορίας του σε ταινία (είχε αρνηθεί μάλιστα πρόταση που του είχε γίνει στα τέλη του 80 να γράψει ο ίδιος το σενάριό της), δηλώνοντας ότι είναι αδύνατο να γίνει μια καλή μεταφορά. "David Hayter's screenplay was as close as I could imagine anyone getting to Watchmen. That said, I shan't be going to see it. My book is a comic book. Not a movie, not a novel. A comic book. It's been made in a certain way, and designed to be read a certain way: in an armchair, nice and cozy next to a fire, with a steaming cup of coffee." Τα συμπεράσματα δικά σας.